Μια ιδιαίτερα ευχάριστη συνάντηση και
Μάς είχαν πει γι’ αυτούς πριν τους γνωρίσουμε, ότι ήταν πολύ καλοί ποδοσφαιριοστές και πως, ιδιαίτερα, ο Μανώλης θα μπορούσε να είχε φτάσει πολύ ψηλά, αν…
Αμέσως ο νούς μας πήγε στον παππού τους, τον γιαγαντάνθρωπο Χρήστο, που ήταν καύχημα της Τήλου για την παλληκαριά του, αλλά και καύχημα της Ελλάδας για τον ηρωϊσμό του. Ο Χρήστος Χατζηφούντας ήταν Ιερολοχίτης, στα χρόνια που ο Ιερός Λόχος έκανε «επιδρομές θανάτου» στα, σκλάβωμένα ακόμα τότε, νησιά της Δωδεκανήσου και «ξεπάστρευε» όσους Γερμανούς είχανε μείνει εκεί. Μιλάμε για τα χρόνια 1945-47.
Ο Χρήστος Χατζηφούντας ήταν από τα πρωταπαλλίκαρα του Ιερού Λόχου και είχε λάβει μέρος σε πολλές μάχες.
Υπήρξε άτρομος!
Σκεπτόμαστε πολλές φορές, αν ζούσε ακόμα ο Χρήστος, τι θα έκανε στον τωρινό δήμαρχο της Τήλου, τον Αλιφέρη, όταν ο έν λόγω «πάντρεψε» τους ανώμαλους και τις ανώμαλες στην Τήλο, για να αυξήσει, λέει, τον τουρισμό του νησιού. Με ένα μπάτσο θα τον είχε στείλει να ξαναπάει από κει που ήρθε. Διότι, ως γνωστόν, ο Αλιφέρης ΔΕΝ είναι Τηλιακός! Δυστυχώς, οι σημερινοί, χωρίς Χρήστον και, απ’ ότι δείξανε, και χωρίς Χριστόν (!) Τηλιακοί, προς ντροπήν των (!), δεν αντέδρασαν, ή αντέδρασαν εντελώς χλίαρά, στις αθλιότητες του Αλιφέρη!
Τέλος πάντων, το θέμα μας εδώ δεν είναι ο Αλιφέρης και οι «συκιές» που πήγε να φυτέψει στην Τήλο, αλλά δύο λεβεντόπαιδα, Τηλιακοί, που καμμία σχέση δεν έχουν ούτε με τον Αλιφέρη ούτε με τις «συκιές» του. Το θέμα μας είναι οι αδελφοί Χρήστος και Μανώλης Χατζηφούντας, το δεξί μπακ και ο σέντερ φορ, αντίστοιχα, του Α.Ο. Δικαίου.
Στον Διαγόρα Ρόδου είχε παίξει παλαιότερα ο Χρήστος και στον Εθνικό Πειραιώς και Ιωνικό Νικαίας ο Μανώλης.
Και οι δυο τους είναι παλληκάρια, σαν τον παππού τους και καλοί ποδοσφαιριστές σαν τον πατέρα τους. Διότι, ο Γιώργος Χατζηφούντας είχε παίξει μεγάλη μπάλλα, παλαιότερα, στον Καναδά.
Αν ο ΓΙΓΑΣ Χρήστος Χατζηφούντας ζούσε τώρα, σίγουρα θα ήταν ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής, όπως είναι οι εγγονοί του.
Και αν οι εγγονοί του ζούσαν στην δική του εποχή, σίγουρα θα ήταν και αυτοί Ιερολοχίτες! Η παλληκαριά και ο ηρωϊσμός είναι μέσα στο DNA της οικογένειας Χατζηφούντα.
Στον πρόσφατο αγώνα Α.Ο. Δίκαιου-Διαγόρα Ρόδου 1-1, ο Χρήστος Χατζηφούντας ήταν ο γνωστός ηρωϊκός μαχητής και το «Μπράβο Χρήστο», ακούστηκε ξανά πολλές φορές για κείνον, όπως ακούγεται σχεδόν σε όλους τους αγώνες του Α.Ο. ΔΙΚΑΙΟΥ! Για τον Μανώλη, έχουνε να πούμε – και επιμένουμε στην άποψή μας- ότι ήταν «ο καλύτερος των 22»! Μεγάλος σέντερ φορ, ο οποίος και στη σημερινή, μακράν του 100%, φυσική του κατάσταση, θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερο, ας πούμε, τον Παναθηναϊκό, από ότι ο Πετρόπουλος ή ο Τοτσέ…
Αν ο Μανώλης Χατζηφούντας αποφασίσει να ξαναδοκιμασει σ ο β α ρ ά στο Ποδόσφαιρο, μπορεί να ξαναπάει στην Αθήνα και αυτή την φορά να μείνει!! Είναι ακόμα μόλις 23 χρονών, θέλει μόνο λίγο να στενέψει τη μέση του κάτι που θα βάλει μεγαλύτερα φτερά στα ποδάρια του και μεγαλύτερη ευελιξία σε όλο του το σώμα. ΟΛΑ τα άλλα τα έχει, για να φτάσει…μέχρι και την Εθνική ομάδα!
Κάποιος σπουδαίος είχε πεί κάποτε το εξής: «Μερικοί βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και απλά διαρωτούνται γιατί. Εγώ τα βλέπω όπως θα μπορούσαν να είναι, και λέω…γιατί όχι;». Γιατί όχι, Μανώλη;;
Για την ιστορία: Στν αγώνα Δικαίου-Διαγόρα ο Μανώλης Χατζηφούντας «δημιούργησε και πέτυχε» το γκολ του Δίκαιου, ενώ στα τελευταία λεπτά δημιούργησε ξανά το γκολ που μόλις χάθηκε (η μπάλλα κτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι) και με το οποίο ο Δίκαιος θα νικούσε(!) τον Διαγόρα. Με το εκτόπισμα και το άλμα του δεν έχασε μονομαχία ούτε κεφαλιά σε όλο ματς, ενώ σε ορισμένεες στιγμές βοήθησε και αμυντικά! Οι επινοήσεις του ήταν, επίσης, επινοήσεις μεγάλου σέντερ φορ.
Δεν χρειάζεται, νομίζουμε, να γράψουμε τίποτ’ άλλο…
TOY NIKOY NOTAΡΙΔΗ
