Όταν ο Παναθηναϊκός φόρεσε τα κόκκινα του Ολυμπιακού

Παναγιώτης Ζουζούνης Παναγιώτης Ζουζούνης Ελλάδα Δημοσιεύτηκε Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο εν έτει 2020, τον διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Παίκτες του Παναθηναϊκού φόρεσαν τη φανέλα του αιωνίου αντιπάλου Ολυμπιακού ώστε να τον τιμήσουν; Αδιανόητο. Πως γίνεται να έχει συμβεί αυτό, τη στιγμή που σήμερα η αντιπαλότητα των δύο Συλλόγων έχει φθάσει στο ζενίθ, ποδοσφαιρικά, οπαδικά, παραγοντικά και παρασκηνειακά; Πως γίνεται να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, εφόσον ο ανταγωνισμός των 2 αυτών συλλόγων μονοπωλεί πλέον το ενδιαφέρον, ξεπερνώντας ίσως και την σπουδαιότητα του ίδιου του ποδοσφαίρου, ως άθλημα. 

Στο ζουμί λοιπόν. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και συγκεκριμένα το 1927, δημιουργήθηκε το ΠΟΚ. Ένα αμοιβαίο ποδοσφαιρικό σύμφωνο εμπιστοσύνης και αλληλοϋπεράσπισης μεταξύ των τριών μεγάλων ομάδων της Χώρας. Του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ. Ονομάστηκε Π.Ο.Κ. από τα αρχικά των συμμετεχουσών ομάδων. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός-Κωνσταντινούπολη. Το αθλητικό τράστ λοιπόν αυτό, όπως καταλαβαίνετε, συνέσφιξε τις σχέσεις μεταξύ των 3 ομάδων, σε τέτοιο βαθμό όπου σε κάποιες λίγες έστω περιπτώσεις, οι σχέσεις μεταξύ Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ, ξεπερνούσαν τα όρια της αβρότητας, του πολιτισμού, της ευγένειας και του αλληλοσεβασμού.

Μία απ' τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις υπερβάλλοντος αλληλοσεβασμού και αβρότητας, έλαβε χώρα στις 21 Μαΐου 1934. Ο Ολυμπιακός έχοντας εξασφαλίσει και μαθηματικά το Πρωτάθλημα και έχοντας πιο χαλαρό πρόγραμμα στη συνέχεια αυτού, κλήθηκε στις 20 και 21 Μαΐου να δώσει 2 φιλικά με την Ελβετική Σεντ Γκάλεν στο Ποδηλατοδρόμιο (ονομασία του τότε Σταδίου Καραϊσκάκη). Στο δεύτερο φιλικό θα αντιμετώπιζε την ελβετική ομάδα, έχοντας συμπαίκτες ορισμένους άσσους του Παναθηναϊκού με τη μορφή μιας Μικτής Αιωνίων. Αδόκιμος μεν ο όρος, αλλά ας μου επιτραπεί. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός νίκησαν αμφότεροι την Σεντ Γκάλεν λοιπόν, με 5-0 και 4-3 αντίστοιχα κι έτσι ετοιμάστηκαν για την "κοινή" τους μάχη απέναντι στους Ελβετούς. 

Όπως είναι φυσικό, αυτό που έμεινε στην Ιστορία δεν ήταν η φιλική νίκη με 5-3 της Μικτής Αιωνίων, αλλά το γεγονός οτι οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού, φόρεσαν τα ερυθρόλευκα του Ολυμπιακού,προκειμένου να τιμήσουν τους Πειραιώτες για την επικείμενη κατάκτηση του μαθηματικά εξασφαλισμένου Πρωταθλήματος. 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθλητικά Χρονικά», ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος άνοιξε το σκορ με σουτ, έπειτα από σέντρα του Σταματάκη στο 3' . Η ελβετική ομάδα ανέτρεψε τα δεδομένα του σκορ με 2 γκολ στο 9’ και το 16’. Ύστερα ο Συμεωνίδης απάντησε στο 25’, ενώ η Σεντ Γκάλεν βρήκε ξανά δίχτυα στο 26’. Στο 30’ ο Μπαλτάσης ολοκλήρωσε τον χορό των γκολ του πρώτου ημιχρόνου. Στο δεύτερο μισό πρωταγωνιστής ήταν ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος του Παναθηναϊκού, ο οποίος σκόραρε στο 59' και το 74', διαμορφώνοντας το τελικό 5-3 υπέρ της Μικτής Αιωνίων. 

Στην ιστορική φωτογραφία της εφημερίδας «Αθλητικά Χρονικά» ποζάρουν οκτώ παίκτες του Παναθηναϊκού φέροντες την εμφάνιση του Ολυμπιακού και έξι παίκτες του Ολυμπιακού, ο ένας εξ αυτών (Γιάννης Βάζος του Ολυμπιακού) με πολιτικά ρούχα, ενώ στη σειρά των καθιστών διακρίνεται προτελευταίος ο τότε τερματοφύλακας του Ολυμπιακού Θεόδωρος Θεοδωρίδης, πατέρας του σημερινού Αντιπροέδρου και επίσης παλαιού τερματοφύλακα του Ολυμπιακού Σάββα Θεοδωρίδη. 

Παλαιές ρομαντικές εποχές. Ήθος, ευγενής άμιλλα, θεμιτός ανταγωνισμός, αλληλοσεβασμός. Έννοιες και αξίες όπου παράλληλα με την Κοινωνία μας, εφθάρησαν κι αυτές στην πορεία των δεκαετιών. Εποχές που η ευγένεια και το ήθος δεν εκλαμβάνονταν ως αδυναμίες. Εποχές που το ποδόσφαιρο ήταν ακόμα ένα κοινωνικό φαινόμενο. Μία διέξοδος. Από την πικρή καθημερινότητα του λαού. Εποχές κατά τις οποίες έλειπε το τυφλό οπαδικό μίσος.

Διευκρινίζω... Το τυφλό μίσος, διότι ο οπαδισμός δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Πως θα μπορούσε να είναι κακό κάτι όταν ως βάση του, έχει την αγάπη, την αφοσίωση και την αυταπάρνηση για μία ιδέα. Απλώς στην εποχή μας, έχουμε μπερδέψει τις έννοιες "οπαδισμός" και "μισαλλοδοξία", δεδομένου οτι και οι ίδιοι οι οπαδοί, εμού συμπεριλαμβανομένου, κάπου έχουμε χάσει την ουσία. Ίσως μέσα σε ένα φοβικό συνονθύλευμα παραγοντισμών, οικονομικών συμφερόντων και αναπόφευκτης εμπορευματοποίησης του προϊόντος που λέγεται Ποδόσφαιρο.

 

Παναγιώτης Ζουζούνης

Παναγιώτης Ζουζούνης

Κλασσικό παιδί των 90's. Πάθος και μεράκι για ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ατελείωτη διάθεση για κριτική, ανάλυση και πολλή τροφή για σκέψη. Ένας λάτρης του cult με κοινωνικές ευαισθησίες, που δεν διστάζει να εκφράσει τις αιρετικές, πλην όμως εμπεριστατωμένες του απόψεις. Μεγάλες του αγάπες η αρθρογραφία, το ραδιόφωνο και η ανταλλαγή απόψεων.