Ο 17χρονος πρωταθλητής του ΠΑΣ Ανταγόρα Κω είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ελλάδας και δείχνει ότι μπορεί να φέρει ξανά το άθλημα στο προσκήνιο με διακρίσεις σε κορυφαίους διεθνείς αγώνες.
Αλλωστε στο αίμα του κυλάνε… μπάρες, καθώς ο παππούς του, από τον οποίο πήρε και το όνομα του, συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 όπου και κατέλαβε την 12η θέση, ενώ για πάρα πολλά χρόνια ήταν Ομοσπονδιακός Προπονητής, στο πλευρό του Χρήστου Ιακώβου.
Ο πατέρας του Χρήστος, ήταν μέλος της περίφημης Dream Team της άρσης βαρών και πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα στο Σίδνεϊ ήταν έβδομος. Πλέον είναι συνεχώς στο πλευρό του και τον καθοδηγεί και προπονητής του.
Ο μικρός Παναγιώτης μεγαλώνοντας σε μία τόσο σπουδαία αθλητική οικογένεια, επέλεξε από νωρίς το δρόμο του, όπως λέει στη συνέντευξη του στο SPORT24.
Γεννήθηκες μέσα σε μια οικογένεια με βαριά ιστορία στην άρση βαρών. Πότε κατάλαβες ότι το άθλημα αυτό δεν είναι απλώς οικογενειακή παράδοση, αλλά προσωπική σου επιλογή;
Από την ημέρα που ξεκίνησα κατάλαβα ότι το όνομα μου κουβαλάει βαριά ιστορία στον χώρο της άρσης βαρών. Το θετικό στο ξεκίνημα μου, ήταν ότι κανείς δεν με είχε πιέσει να ξεκινήσω, ούτε ο πατέρας μου, ούτε ο παππούς μου και ήταν καθαρά προσωπική μου επιλογή παρ’ όλο το μικρό της ηλικίας μου και σίγουρα η αγάπη μου για το άθλημα καθημερινά μεγαλώνει ανεξάρτητα τις δυσκολίες, την κούραση και τις απαιτήσεις που έχει.
Τι σημαίνει για σένα να κουβαλάς ένα επώνυμο που έχει συνδεθεί με Ολυμπιακές διακρίσεις; Είναι κίνητρο, ευθύνη ή καμιά φορά και πίεση;
Το επώνυμο μου αποτελεί όντως ένα τεράστιο κίνητρο για μένα καθώς μου υπενθυμίζει συνεχώς το πόσο θέλω να πετύχω και να φανώ αντάξιος αυτού. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιο βάρος, πίεση ή ευθύνη που να με επηρεάζει αρνητικά. Αντιθέτως, θεωρώ ότι καταφέρνω να τα μετατρέψω σε κίνητρο με σκοπό να έρχομαι ακόμα πιο κοντά στους στόχους μου.
Ο πατέρας σου, ο Χρήστος Σπύρου, αλλά και ο παππούς σου Παναγιώτης, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στο άθλημα. Ποιο μάθημα –αγωνιστικό ή ζωής– νιώθεις ότι έχεις πάρει από τον καθένα;
Ο πατέρας μου και ο παππούς μου αποτελούν πρότυπα για μένα όχι μόνο στο άθλημα λόγω των επιτυχιών τους αλλά και σαν άνθρωποι. Μου έχουν διδάξει πράγματα για τα οποία δεν υπάρχουν λέξεις για να τους δείξω την ευγνωμοσύνη μου. Δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να ξεχωρίσω από αυτά που μου μάθανε, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα θα ήταν πως δεν πρέπει ποτέ να παρατάω τους στόχους μου.
Το γεγονός ότι ο πατέρας σου Χρήστος Σπύρου είναι και ο προπονητής σου, αποτελεί πλεονέκτημα για σένα; Πως διαχωρίζεις το ρόλο προπονητή – πατέρα;
Ναι είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα διότι υπάρχει πλήρης κατανόηση και επικοινωνία λόγω της οικειότητας και της φιλίας που έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας. Για μένα είναι ο ιδανικός πατέρας και προπονητής, η μόνη στιγμή που γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των δύο ρόλων αυτών είναι την ώρα της προπόνησης όπου απλά είμαστε και οι δύο πιο συγκεντρωμένοι και σοβαροί, κάτι το οποίο θα έλεγα μας έχει φέρει και πιο κοντά.
Έχεις ήδη κατακτήσει τίτλους πρωταθλητή Ελλάδος και μετάλλια σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ποια στιγμή της μέχρι τώρα πορείας σου θεωρείς ως την κορυφαία;
Κορυφαία στιγμή για μένα είναι η πρώτη μου κατάρριψη πανελλήνιου ρεκόρ ,το 2024 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών, μια χρόνια η οποία ήταν αρκετά δύσκολη αγωνιστικά αλλά παρ΄ όλες τις δυσκολίες καταφέραμε να κλείσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός νεαρού πρωταθλητή άρσης βαρών; Τι θυσίες απαιτεί και τι σου δίνει πίσω;
Η αλήθεια είναι πως η άρση βαρών είναι ένα πολύ απαιτητικό άθλημα σωματικά αλλά και ψυχικά λόγω της έντασης και της συχνότητας των προπονήσεων. Οι “θυσίες” είναι απαραίτητες, εφόσον βάζεις στόχους που απαιτούν περιορισμούς στη προσωπική ζωή και θα πρέπει να τηρηθούν. Σίγουρα θα ήθελα να περνάω περισσότερο χρόνο με την παρέα μου αλλά όπως είπαμε όταν βάζεις στόχους πρέπει να τηρείς τους κανόνες για να τους πετύχεις.
Υπάρχουν στιγμές που σκέφτηκες να ακολουθήσεις έναν διαφορετικό δρόμο; Τι ήταν αυτό που σε κράτησε τελικά στην άρση βαρών;
Όταν ήμουν μικρότερος με τραβούσε περισσότερο το ποδόσφαιρο όπως και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου τότε, αλλά επειδή στο σπίτι έβλεπα τα τρόπαια και τα μετάλλια του πατερά και του παππού μου καθώς και βίντεο τους που έκαναν άρση βαρών και μου άρεσε, αποφάσισα να δοκιμάσω και εγώ.Αυτό που με κράτησε στην άρση βαρών είναι το ότι θέλω να έχω και εγώ παρόμοια πορεία στο άθλημα σαν του πατέρα μου και του παππού μου.
Ποιοι είναι οι μεγάλοι σου αγωνιστικοί στόχοι για τα επόμενα χρόνια; Πόσο έντονα υπάρχει στο μυαλό σου το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων;
Θα ήθελα πολύ να αγωνιστώ σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών. Πιστεύω ότι μέσα στα επόμενα χρόνια μπορεί να είναι εφικτό εφόσον πάνε όλα καλά στις προετοιμασίες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι σίγουρα στον νου μου και αποτελεί συνεχώς ένα κίνητρο καθώς από μικρός είχα όνειρο την συμμέτοχη μου σε αυτούς.
