Τι να πει και τι να γράψει κανείς γι’ αυτήν την σοκαριστική είδηση που μάθαμε από νωρίς το μεσημέρι με τον απροσδόκητο χαμό του Πέτρου Καΐσερλη, ενός πραγματικού ανθρώπου του ποδοσφαίρου, της βιοπάλης, της καθημερινότητας, της ζωής. Ενός ανθρώπου της πιάτσας που είχε όμως το μεράκι και τον πολιτισμό ενός τζέντλεμαν. Ο καθένας που βρίσκεται σε αυτόν τον χώρο, έχει να πει πολλές ιστορίες για τον Πετράν, τόσο οι συμπαίκτες του όλα αυτά τα χρόνια σε Α.Ε Κω και Ανταγόρα, όπως και τα αμέτρητα παιδιά που είτε συνάντησε στα γήπεδα, είτε συνάντησε στο 5Χ5 που διατηρούσε με τον αδελφό του Αντρέα, είτε στην παραλία, είτε παίζοντας ποδοβόλεϊ, είτε στην νύχτα. Γιατί ο Πετράν αυτός ήταν, ήταν ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά ήταν παντού….
Πάντα μου έκανε εντύπωση η ηρεμία που μιλούσε σε όλους μας, ο τρόπους που έβλεπε και καταλάβαινε το ποδόσφαιρο αλλά και ότι ήταν απ’ τους λίγους που πραγματικά ήξεραν να στηρίζουν και την προσπάθεια της κάθε ομάδες που ήθελε να κάνει το κάτι παραπάνω. Πήγαινε στο γήπεδο, ήξερε να στηρίζει να λέει και τα σωστά και τα λάθη αλλά δεν ήταν ποτέ μηδενιστής και άνθρωπος που έψαχνε την ίντριγκα. Μάλιστα αυτό έκανε και όταν ερχόταν στο γήπεδο για να δει τον γιο τον Κώστα να παίζει ποδόσφαιρο. Ήσυχος, ήρεμος απλά παρακολουθούσε το ματς και κρατούσε για εκείνον τι πήγε καλά και τι όχι για να το συζητήσει μετά.
Πατέρας τριών εξαιρετικών παιδιών του Κώστα, της Σοφίας και του Ηλία. Καλό ταξίδι φίλε Πετράν, να μάθεις και στους άλλους εκεί στον παράδεισο αυτό εξωτερικό με φάλτσο που ήξερες να κάνεις μόνο εσύ. Πάρε βάλε φίλε…
